เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 ใจสั่นเสียงภพ
เสียงอันก้องกัมของเถียนกู้ฉวินดังสั่นสน่านไปทั่วสนาม ปิดฉากการประลองอันเป็นตำนานของจางเสี่ยวเฟิงลงอย่างสมบูรณ์
บนเวทีสูง ลั่วหลีฝืนยับยั้งความสงบ รวบเก็บเงินเดิมพันจากเจ้าสำนักทั้งหลายท่าน ซึ่งส่งมอบด้วยอาการเหมือนถูกตัดเนื้อออก ท่ามกลางนั้นปลายนิ้วยังค่อย ๆ ถูถูบแหวนเก็บของ ซึ่งเผยให้เห็นความฮึกเหิมในใจเล็ก ๆ น้อย ๆ
ร่างของเขากลายเป็นสายลมพัดกลับไปยังอัฒจันทร์ แทบพร้อมกัน เสี่ยวเฟิงก็พุ่งกลับมาด้วยเช่นกัน
สายตาทั้งสองสัมผัสกัน ในดวงตาลั่วหลีเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่เขาก็เพียงตบไหล่เสี่ยวเฟิงอย่างหนักแน่น ก่อนตะโกนเสียงต่ำ ๆ ว่า “ไปกันเถิด กลับไปค่อยคุยกัน!”
ไม่ต้องเอ่ยคำสั่ง ผู้คนทั้งหมดของนิกายเมฆาร่วงพร้อมกันกลายเป็นลำแสง เร่งรีบกลับสู่เรือนพำนัก
ประตูเรือนเพิ่งปิดลง เสียงหัวเราะที่ลั่วหลีอั้นมานานก็ระเบิดออกมาเหมือนน้ำท่วมล้นเขื่อน
“ฮาฮาฮา! สุดชื่น! วันนี้สุดชื่นจริง ๆ เถิด!”