เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 ทั้งหลายวิชา
บนยอดเขา โจวสุ่ยยืนนิ่งเหมือนไม้ต้น จ้องภาพในม่านแสง โอสถปิดผนึกธัญพืชระดับสูงสุดที่มีผลึกใสราวกับพลังประกาย และแสงวาวเบาบาง ลอยนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเสี่ยวเฟิง
“เจ้าเด็กนี่...” เขาพึ่งเพ่งพูดเบา ๆ พลางเพิ่งสำนึกตัว ยันต์ส่งเสียงหนึ่งใบจึงบินไปยังห้องหลอมโอสถ
เมื่อได้รับเสียงส่ง เสี่ยวเฟิงควบคุมกระบี่รีบไปยังโถงใหญ่ เขารู้สึกว่าการควบคุมกระบี่นั้นง่ายกว่าเดิมมาก จึงแปลกใจในใจ ไม่ว่าการหลอมโอสถจะช่วยฝึกการควบคุมปราณแท้ได้ด้วยหรือ
ภายในโถง จโจวสุ่ยยิ้มอยู่บนใบหน้า “ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้ผลมากพอสมควร ตั้งแต่วันนี้เป็นต้น เจ้าก็เป็นนักหลอมโอสถระดับหนึ่งแล้ว” เขายื่นเหรียญตราหนึ่งถ้วยกับชุดอาภรณ์ขาวหนึ่งชุดให้
เหรียญตราสลักคำว่า “นักหลอมโอสถระดับหนึ่งของนิกายเมฆาร่วง” อาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะ มีลายเมฆาไหลและลายดอกไม้ปักอยู่อย่างซ่อนเร้น ตรงช่วงเอวมีคำว่า “เมฆาร่วง” สามตัวอักษรเย็บด้วยด้ายเงิน