บทที่ 40 การสำนึกผิดของหลินเยว่เอ๋อร์

บทที่ 40 การสำนึกผิดของหลินเยว่เอ๋อร์

เมืองน็อตติง

วูบ! วูบ!

แสงสีขาวสองสายทาบทับลงมา

เฉินจวินกับอู๋จุ้ยเพิ่งใช้ม้วนคัมภีร์กลับเมืองจากพื้นที่นอกเมืองกลับมาถึงในตัวเมือง

เฉินจวินที่เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งในดินแดนลับเมื่อครู่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความโล่งอก

"แม่งเอ๊ย ไอ้สวะนั่นมันกล้าคิดจะฆ่าฉัน!" เฉินจวินโกรธจัดจนไฟสุมทรวง

อู๋จุ้ยขมวดคิ้วพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "พวกเราประเมินไอ้เด็กนั่นต่ำไป ไม่นึกเลยว่ามันจะรู้จักใช้ดินแดนลับมาวางกับดักซุ่มโจมตีพวกเรา!"

เฉินจวินเห็นชัดว่าไม่อาจกลืนความแค้นนี้ลงคอได้ เขาชูหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนทั่วใบหน้า ก่อนจะแผดเสียงอย่างเคียดแค้น "ถ้าไม่ได้ฆ่าจางเยว่ ฉันขอไม่เกิดเป็นคน!"

"แต่ฝีมือของมันแข็งแกร่งมากจริงๆ!" อู๋จุ้ยเอ่ยขัด "แถมตอนนี้ยังมีกิลด์จื้อจุนหนุนหลังอีก ลำพังแค่กำลังของพวกเราจะฆ่ามันคงยากเกินไปแล้ว!"