Chapter 0228

ตอนที่ 228 ไดซัลฟิแรม

ทั้งสองนั่งปรึกษาหารือเรื่องคดีกันอยู่ครู่หนึ่ง ซูเป่ยหานเหลือบมองเวลาจากนั้นก็ลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุม

“ไปเถอะ ผมไปส่งคุณเอง”

“ฉันเรียกแท็กซี่เองดีกว่า”

“เอาเถอะ กับผมยังจะเกรงใจอะไรอีก” ซูเป่ยหานโบกมือแล้วเดินนำไปที่ประตู

เฉินอวี่อันไม่ได้ปฏิเสธอีก ลุกขึ้นเดินตามไป

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากสำนักงานตำรวจ เข้าสู่กระแสรถยนต์ที่เบาบางยามค่ำคืน

เฉินอวี่อันเอนหลังพิงเบาะที่นั่งข้างคนขับ สายตาทอดมองเสาไฟข้างทางที่ถอยร่นผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดจา

ซูเป่ยหานก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เขาจดจ่ออยู่กับการขับรถ แต่หางตาคอยชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของเฉินอวี่อันเป็นระยะ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง