กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 177 โทรศัพท์มือถือ
ซูเป่ยหานหันไปมองซุนซือชิงแวบหนึ่ง
ซุนซือชิงฝืนทำใจดีสู้เสือ มุมปากเค้นรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย “ใช่ ของพวกนี้ผมเอาไปฝากไว้ที่จ้าวหมิ่นจริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้น ก็หมายความว่าคุณยอมรับแล้วสินะ?”
ซุนซือชิงพิงพนักเก้าอี้ บนใบหน้าเผยความฉงน “ของเป็นของผม ก็แปลว่าผมฆ่าคนเหรอครับคุณตำรวจ? อย่างน้อยผมก็เคยเรียนแพทย์มานะ มีของพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”
ซูเป่ยหานหยิบโทรศัพท์มือถือสองเครื่องออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้บนโต๊ะ
“แล้วโทรศัพท์มือถือสองเครื่องนี้ก็เป็นของคุณด้วยหรือเปล่า?”
ซุนซือชิงเหลือบมองแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ”
“แล้วทำไมถึงไปอยู่ในกระเป๋าคุณได้?”