Chapter 0132

ตอนที่ 132 มื้อเที่ยง

ในห้องนั่งเล่นเงียบลงชั่วขณะ

จู่ ๆ ผั่งผั่งก็คาบลูกบอลเดินเข้ามา ใช้จมูกดุนขาของซูเป่ยหานเบา ๆ ในลำคอยังส่งเสียงฮึมฮัมเล็ก ๆ ออกมา ดูมีความออดอ้อนอยู่ไม่น้อย

ซูเป่ยหานก้มหน้าลงมองแล้วก็ขำออกมาทันที “โฮ่ ผั่งผั่งนี่อยากเล่นกับฉันเหรอ?”

เขายื่นมือไปรับลูกบอลจากปากของผั่งผั่ง แล้วโยนไปข้างหน้าเบา ๆ

ลูกบอลกลิ้งไปบนพื้น ผั่งผั่งรีบลากขาหน้าข้างที่เข้าเฝือกไว้ วิ่งกะเผลกตามไปทันที

ความเร็วไม่มากนัก แต่แววตานั้นเป็นประกายอย่างน่าตกใจ

เฉินอวี่อันมองภาพนี้แล้วเอ่ยขึ้นมาทันที “ฉันว่าผั่งผั่งดูออกนะว่าใครเป็นคนดี ใครทำดีกับมัน”

ซูเป่ยหานหันไปมองเขา “พูดงั้นได้ไง?”