กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 442 ช่วงโบราณ: หวนเกิดใหม่ขอครองใจคนผู้หนึ่ง (11)
“เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?” เสิ่นเยี่ยนเจินเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
บัดนี้นางเข้าใจสถานการณ์ในเมืองหลวงเป็นอย่างดี และรู้ถึงความทะเยอทะยานของจ้าวอวี้เหิง นางเขย่ามือของจ้าวอวี้เหิงแล้วกล่าวว่า “ข้าจะให้ท่านแบก ข้าไม่อยากเดินแล้ว”
จ้าวอวี้เหิงมีแววตาอ่อนโยน เขาย่อตัวลง เสิ่นเยี่ยนเจินจึงหมอบลงบนแผ่นหลังของเขา แล้วกล่าวกับเว่ยอวี้กุยว่า “เจ้าจงรีบคว้ากิ่งไม้สูงเสีย อย่ามัวชักช้าจนกลายเป็นแม่นางเฒ่าเล่า ไม่เช่นนั้นจะทำให้ตระกูลเว่ยขายหน้า”
เว่ยอวี้กุยโกรธจนแทบกระอักเลือด ทว่าทำได้เพียงมองดูทั้งสองจากไปต่อหน้าต่อตา นางได้ยินเสียงหยอกล้อของจ้าวอวี้เหิงว่า “เจ้ากล้าเลียริมฝีปากของตนเองหรือไม่ จะได้รู้ว่าตนเองจะถูกพิษตายหรือไม่?”
“อ้อ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
จ้าวอวี้เหิงได้ยินว่านางดูเหมือนจะโกรธ จึงตบต้นขาของนางเบา ๆ ครั้งหนึ่ง “เจ้าคิดมากอีกแล้วมิใช่หรือ? ข้าเพียงล้อเล่นเท่านั้น เหตุใดเจ้าจึงถือเป็นจริงเป็นจังเล่า?”
“ฮึ!”
เว่ยอวี้กุยถูกหามเข้าไปยังตำหนักบูรพา นางเกลียดจ้าวอวี้เหิงเข้ากระดูก นางตั้งใจช่วยองค์รัชทายาทจัดการกับจ้าวอวี้เหิง ครึ่งเดือนต่อมา พระชายาองค์รัชทายาทตู้ซื่อแท้งบุตร และตกเลือดหลังคลอดสิ้นใจในกลางดึก