กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 313 ถึงเวลาใช้อาวุธสังหารทรงพลังแล้ว
เผยเย่าเต๋อหน้าซีดเผือดดั่งเถ้าถ่าน จำต้องยอมรับว่า “ฝ่าบาทฮองเฮาทรงมีสติปัญญาสามารถจัดแจงฟ้าดิน มีจิตเมตตาสงสารสรรพชีวิต กระหม่อมผู้มีโทษขอคารวะ กระหม่อมผู้มีโทษขอบพระทัยฝ่าบาทฮองเฮาที่ทรงไขข้อข้องใจ ขอให้ต้าอวี้มีพระราชอายุแผ่นดินยั่งยืนยาวนาน ราษฎรได้ชื่นชมสันติสุขตลอดไป!”
กล่าวจบ เขาก็คุกเข่าคำนับฮองเฮาอย่างเคร่งขรึมสามครั้ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากโถงใหญ่
ยืนอยู่ใต้ชายคาระเบียง ตะวันฤดูใบไม้ร่วงสาดแสงสูง ลวกจนเขาลืมตาไม่ได้ ในใจเศร้าสลด มีทั้งสำนึกผิด มีทั้งเกลียดชัง แต่ที่มากกว่าคือความจนใจ รู้สึกเพียงว่า ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งสูงแห่งราชสำนัก หรืออยู่ห่างไกลในยุทธภพ ปรารถนาจะมีชีวิตราบรื่นปลอดภัยตลอดชาตินั้นยากแท้
ทุกย่างก้าวต้องระวังและเคร่งขรึม อาจหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้