ตอนที่ 237 ขึ้นครองราชย์

ตอนที่ 237 ขึ้นครองราชย์

องค์รัชทายาทยังคงประทับนั่งอยู่ข้างเตียง มือที่วางอยู่บนเข่ากำแน่นเป็นกำปั้น หลังมือเส้นเลือดปูดโปน

เสิ่นเยี่ยนเจินเดินเข้าไปจับมือองค์รัชทายาท เขาเงยหน้ามองนาง เห็นนางก็หน้าซีดเซียวเช่นกัน อดสงสารยิ่งนักไม่ได้ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้านาง ปลอบว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร เสด็จพ่อไม่อยู่แล้วยังมีข้า ไม่ต้องกลัว!”

เสิ่นเยี่ยนเจินพยักหน้า เอาหน้าผากแนบลงบนบ่าเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาสักครู่ เช็ดจนแห้งแล้วจึงเงยหน้าขึ้น

ที่จริงนางไม่ได้เชื่อคำพูดนี้ของจ้าวอวี้เหิง แต่คิดขึ้นได้ว่า นางมาอยู่ในโลกนี้ สุดท้ายแล้วเสด็จพ่อเป็นผู้มอบที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดให้นาง นางไม่ได้ขอสิ่งใดเลย แต่เสด็จพ่อกลับมอบทุกสิ่งให้นาง

และบัดนี้คนผู้นี้จากไปแล้ว