กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 232 ปูทางให้นาง
จ้าวอวี้เหิงดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดในคราเดียว กอดนางไว้แน่นจนทั้งร่างสั่นสะท้าน “อาหนิง เสด็จพ่อเขา… วันนี้กระอักพระโลหิตออกมามากมาย พระวรกายของเสด็จพ่อ… เกรงว่าคงไม่สู้ดีนัก”
ที่จริงพวกเขารู้มานานแล้วว่าพระวรกายไม่สู้ดี ทว่าเมื่อมาถึงขั้นนี้จริง ๆ ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี
ในใจของเสิ่นเยี่ยนเจินเองก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน นางคลำหาพลางลูบใบหน้าของจ้าวอวี้เหิง แล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขาให้แห้ง โดยไม่รู้ว่าควรปลอบโยนเขาอย่างไร
นางค่อนข้างเลื่อมใสบุรุษผู้นี้อยู่บ้าง ในฐานะองค์รัชทายาท เขากลับไม่ปรารถนาให้ฮ่องเต้สิ้นพระชนม์โดยเร็ว
ต้องยอมรับว่าความรักความผูกพันระหว่างบิดาและบุตรเช่นนี้ ช่างหาได้ยากยิ่งในราชวงศ์ทั้งในอดีตและปัจจุบัน
เสิ่นเยี่ยนเจินกล่าวว่า “เป็นเพราะคดีแม่ทัพผู้บัญชาการลี่โจวหรือ คิดว่าคงมีความคืบหน้าใหม่ เสด็จพ่อทรงตำหนิข้าหรือไม่”