กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 222 กำลังวิ่งสุดแรงไปบนเส้นทางน้ำพุเหลือง
แม่นมฉินเอ่ยอย่างสงบเยือกเย็นอยู่ด้านข้าง “คลำพบแล้วหรือไม่”
หมอตำแยพยักหน้า แม่นมฉินกล่าวอย่างสงบเยือกเย็น “เช่นนั้นก็เร็วเข้า พระราชนัดดาจะเป็นอันใดมิได้”
“ขอรับ”
นี่คือวิธีรักษาเด็กทิ้งมารดาแล้ว ฝีมือหมอตำแยก็ช่ำชองยิ่งนัก ไม่นานศีรษะทารกก็โผล่ออกมา เว่ยอวี้หย่วนได้ยินผู้คนตะโกน “เห็นศีรษะแล้ว เห็นศีรษะแล้ว”
แม่นมฉินขณะนี้ตื่นเต้นยิ่งนัก เอ่ยกับเว่ยอวี้หย่วน “เจาจวิ้น ท่านออกแรงอีกสักหน่อย”
เว่ยอวี้หย่วนเพียงคิดว่าได้เห็นแสงรุ่งอรุณ นางยังมีเรี่ยวแรงที่ใดกัน เพียงใช้แรงตามสัญชาตญาณเล็กน้อย ตามมือหมอตำแยที่ออกแรงฉับพลัน เด็กก็หลุดจากร่างมารดา