กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 182 แม้แต่แมวที่นางเลี้ยงก็ยังหาเรื่องเขา
จ้าวอวี้เหิงร้อนใจกว่านางเสียอีก หมดหนทางอย่างยิ่ง และยังเก่งในการทำหน้าอ้อนวอนขอความเห็นใจ เอ่ยกับฮ่องเต้ว่า “เสด็จพ่อ!”
ฮ่องเต้ดูเหมือนตั้งใจจะดูเสิ่นเยี่ยนเจินขายหน้า จึงโบกพระหัตถ์กว้าง “แต่งสักบทเถิด ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี เราไม่ตำหนิเจ้าก็แล้วกัน”
เมื่อตรัสถึงเพียงนี้ หากเสิ่นเยี่ยนเจินยังบอกว่าไม่เป็นอีกก็ไม่เหมาะแล้ว แม้จะแต่งสักประโยคอย่าง “สุนัขเหลืองตัวขาว สุนัขขาวตัวบวม” ก็ยังได้
นางไม่เป็นการแต่งกวี นางเป็นเพียงท่องกวีได้ แต่ต่อหน้าฮ่องเต้และขุนนาง จะท่องกวีตามอำเภอใจก็ไม่ได้ กวีนิพนธ์กล่าวเจตนา หากพลาดแม้ครั้งเดียว ไม่เพียงไม่เข้ากับกาลเทศะ ยังอาจล่วงเกินข้อต้องห้ามได้ง่าย
เสิ่นเยี่ยนเจินคิดอย่างลำบากใจยิ่ง ครั้นเค้นสมองจนสุดแล้ว ก็ประสมประสานขึ้นมาบทหนึ่ง เพื่อแสดงความไร้ความรู้ของนาง
ภูเขาจื่อจินในยุคราชวงศ์ฮั่นยังเรียกอีกชื่อว่าภูเขาจงซาน