ตอนที่ 167 สวัสดิการสำคัญที่สุด

ตอนที่ 167 สวัสดิการสำคัญที่สุด

หลังจากเสิ่นเยี่ยนเจินจากไป จ้าวอวี้เหิงนั่งอยู่ผู้เดียวเนิ่นนาน ชารินเติมซ้ำหลายรอบ เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเสิ่นเยี่ยนเจินคิดอย่างไรกันแน่

จะว่านางชิงชังเขา ก็ไม่เหมือน เว่ยอวี้กุยในอดีตชิงชังเขาจริง ๆ เขาไม่เชื่อว่าตนจะสังเกตไม่ได้แม้แต่ว่าหญิงคนหนึ่งชิงชังตนหรือไม่

พวกเขาในเรื่องนั้นล้วนกลมกลืนกันมาโดยตลอด เขาอดนึกถึงคราวที่ตนตั้งใจจะตัดใจจากนาง นางมองเขาด้วยสายตานั้น ดวงตาสงบและเข้าใจแจ่มแจ้ง ใจเขาเจ็บแปลบขึ้นมา

แต่สัญชาตญาณบอกเขา นี่ไม่ใช่เหตุผล

คิดไม่ออกก็จริง จ้าวอวี้เหิงก็ไม่มีเวลาคิด ใกล้ถึงชั่วยามแล้ว เขาจำต้องลุกไปตำหนักเฉียนเหริน ฮ่องเต้พักผ่อนครู่หนึ่งแล้วก็ลุกขึ้น ชี้ฎีกาบนโต๊ะ