ตอนที่ 128 นางอาจไม่ยอมเปลืองแรงเปลืองใจ

ตอนที่ 128 นางอาจไม่ยอมเปลืองแรงเปลืองใจ

ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ “เป็นโรคเก่าแล้ว พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูเหมันต์ก็จะกำเริบ เราเองก็อายุมากแล้ว เจ้าพูดเมื่อครู่ว่าในอดีตเราเคยผ่านทวนทองม้าเหล็กมาก่อน ใช่แล้ว บัดนี้เกรงว่าแม้แต่ม้าก็คงปีนขึ้นไปได้ยากแล้ว”

หลังองค์รัชทายาทถูกปลด ฮ่องเต้ประชวรถึงสองครั้ง แม้ทั้งสองครั้งจะมิได้กลายเป็นอาการหนัก ทว่าบัดนี้กลับมีอาการนอนหลับยากเพิ่มเข้ามา พระวรกายจึงทรุดโทรมลงทุกวัน

เสิ่นเยี่ยนเจินกล่าวว่า “ฝ่าบาทยังทรงหนุ่มแน่น จะเรียกว่าอายุมากได้อย่างไร หากมิใช่เพราะทรงงานไม่หยุดหย่อนจนพระวรกายมิได้พักฟื้น ย่อมไม่มีทางทรงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยตั้งแต่พระชนมายุเท่านี้ ฝ่าบาทยังต้องทรงดูแลพระวรกายให้มากนะเพคะ!”

ฮ่องเต้มีพระชนมายุยังไม่ถึงหกสิบพรรษา หากเป็นยุคหลังย่อมถือว่าอยู่ในวัยกำลังแข็งแรง ถ้อยคำของเสิ่นเยี่ยนเจินจึงเปี่ยมด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง และฮ่องเต้ก็ทรงพอพระทัยมาก

“เรารู้ว่าพวกเจ้าเป็นเด็กกตัญญู ต่อไปเรียกเราว่าเสด็จพ่อก็ได้”