กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 20 เผือกนี้ฤทธิ์แรงไม่เลิก
ใจของเสิ่นเยี่ยนเจินตกใจอย่างยิ่ง ไม่ทันการณ์แล้ว นางรีบถอยกลับไป ชิดโคนกำแพงค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง ด้านหลังตำหนักเสวียนเจ่าเป็นพุ่มไม้ ไม่ไกลออกไปเป็นแหล่งน้ำ หากจนใจจริง ๆ ก็จะลอดผ่านพุ่มไม้ออกไป แล้วกระโดดลงน้ำหนี
อนิจจา แค่กินเผือกคำหนึ่ง กลับชนเข้ากับฝ่าบาท หากถูกจับได้ ผู้ใดก็ช่วยนางไม่ได้
“เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” จ้าวอวี้เหิงปรากฏกายขึ้นฉับพลันราวปีศาจ ทำให้เสิ่นเยี่ยนเจินตกใจแทบสิ้นสติ
เสิ่นเยี่ยนเจินเอามือปิดปากและจมูกเขาไว้ทันที ลากเขาเข้ามา ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้
ในห้องนั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้ ควรเป็นเสียงของไฉเหรินสกุลอู๋ “ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย ... หากผู้ใดรู้เข้า...”
...
เสิ่นเยี่ยนเจินฟังจนโลหิตทั่วร่างเดือดพล่าน นางโน้มเข้าไปจูบจ้าวอวี้เหิง เพียงริมฝีปากนางแนบกับมุมปากเขา ก็ได้ยินเสียงดังปังสนั่น มีผู้เตะประตูโถงเปิดอ้าออก