ตอนที่ 17 สิ่งที่ไม่ขาดที่สุดคือเงิน

ตอนที่ 17 สิ่งที่ไม่ขาดที่สุดคือเงิน

พระชายามองสีหน้าของหลี่หานอวี๋จนเห็นถนัด หลังการประชุมยามเช้าจบลง จึงรั้งนางไว้ แล้วเอ่ยถาม “เรื่องถวายการปรนนิบัติ ข้าช่วยเจ้าได้”

หลี่หานอวี๋ดีใจจนเกินคาด “หม่อมฉันขอบพระทัยพระชายา หม่อมฉันเพิ่งเข้าจวนอ๋อง ได้รับความคุ้มครองจากพระชายา หม่อมฉันซาบซึ้งเหลือประมาณ หากพระชายามีสิ่งใดให้ใช้สอย หม่อมฉันยินดีฝ่ากองไฟลุยน้ำเดือด”

นางก็มิใช่คนโง่ ย่อมรู้ชัดว่าหากหลู่ซื่อทำงานได้ไม่ดี ไม่เป็นที่พอใจของพระชายา ก็ไม่มีทางมาถึงมือของนาง

พระชายาพอใจยิ่งนัก ครั้นนางจากไป แม่นมหร่วนก็กังวลใจ “พระชายาทำเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ดี ท่านอ๋องเวลานี้ก็ไม่ค่อยเสด็จมาเรือนหลัก อีกทั้งเป็นช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ท่านปรนนิบัติท่านอ๋องเองไม่ดีหรือ เหตุใดจึงยอมยกโอกาสเช่นนี้ให้นางเล่า”