ตอนที่ 10 ใครก่อคลื่นลมในลานหลัง?

ตอนที่ 10 ใครก่อคลื่นลมในลานหลัง?

จ้าวอวี้เหิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นนางเดินเข้ามา มวยผมถูกรวบไว้อย่างหลวม ๆ มิได้แต่งแต้มแป้งชาด ทว่าดอกทับทิมข้างขมับกลับแดงราวกับกำลังลุกไหม้ ประหนึ่งแพรแดงที่ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ แต่ใบหน้าของนางกลับงดงามยิ่งกว่าดอกไม้ไปขั้นหนึ่ง ใบหน้าหยกงดงามผุดผ่องและมีเสน่ห์สะดุดตา

แสงอาทิตย์ยามอัสดงสะท้อนเหนือสระน้ำใส แก้มนวลหอมละมุนยิ่งกว่าหิมะ ทรวงอกครึ่งหนึ่งเผยความอ่อนนุ่ม ดวงตาเต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งวสันต์

เขายื่นมือออกมา เสิ่นเยี่ยนเจินจึงวางมือลงบนมือของเขาแล้วนั่งลงข้างกาย “หม่อมฉันมิได้แต่งหน้าแต่งกาย ท่านอ๋องอย่าทรงตำหนิว่าหม่อมฉันเสียมารยาทเลยเพคะ หม่อมฉันง่วงและเหนื่อยเหลือเกิน!”

นางหาวออกมา น้ำตาคลออยู่ที่หางตา ก่อนจะเอนกายพิงไหล่ของจ้าวอวี้เหิง