ตอนที่ 166 กลิ่นกำยานไม้เก่า

ตอนที่ 166 กลิ่นกำยานไม้เก่า

ฝนนี้ตกต่อเนื่องจนถึงต้นยามอิ๋นก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุด

ผู้คุมจางยืนอยู่ที่ประตูวัดร้าง มองน้ำที่ท่วมขังอยู่ข้างนอก สีหน้าเผยความกังวลออกมา

“พี่ใหญ่ เดิมทีวางแผนจะรีบเดินทางไปยังจุดพักพิงถัดไปแล้วเข้าเมืองซื้ออาหารกินบ้าง บัดนี้ถูกฝนกักอยู่ในวัดร้างนี้ หากไม่ไปซื้อ คืนนี้คนเหล่านี้เกรงว่าจะต้องอดอาหาร” อาเซิ่งเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

วัดร้างแห่งนี้ถูกฝนตกหนักมาหนึ่งชั่วยามครึ่ง น้ำท่วมขังไปทั่ว โชคดีที่คณะของเหวินโม่มีผ้าใบกันฝนสำรองอยู่ในรถขนของ จึงเอาคลุมบริเวณที่น้ำฝนรั่วซึมไว้ได้

จึงไม่ทำให้น้ำฝนตกลงมาภายในวัดร้าง