เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 173 คู่ต่อสู้บุกอาละวาด
คำพูดของเย่เฟิงหลุดออกจากปากโดยสัญชาตญาณ ทว่าพริบตานั้นเขาก็สั่นศีรษะ
ภายในตันเถียนนั้นไม่มีพลังเวทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
“ตอนอายุสิบห้าปีที่เปิดจุดตบะ ข้าเคยฝึกฝนมาก่อน แต่ก็ไม่สามารถยกระดับได้เลย ทำให้สิ้นเปลืองทรัพยากรไปมากมาย ภายหลัง...หลังจากที่ท่านพ่อท่านแม่จากไป ตบะก็ค่อย ๆ เลือนหายไป”
น้ำเสียงของเหลียงอวี้เสียนค่อนข้างหม่นหมอง เห็นได้ชัดว่านางนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา
เย่เฟิงชักมือกลับ พยักหน้าแล้วเดินห่างออกไปยังอีกจุดหนึ่ง
ทว่าเขากลับรู้สึกว่าร่องรอยพลังเวทของผู้หญิงคนนี้...ดูแปลกพิกล
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงยามค่ำคืน หญิงสาวที่เป็นมนุษย์ธรรมดาต่างมีสีหน้าเหนื่อยล้า ทว่าในความตื่นเต้นนั้นแฝงไปด้วยความคาดหวังขณะจ้องมองเฉินอิงที่กำลังคิดบัญชีอยู่เบื้องหน้า
“เถ้าแก่ วันนี้...”