0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 เจ้าหนี้ทวงถึงหน้าเรือน

“นับว่าไม่ได้ทำอันใด เพียงแต่ก่อนเข้าสำนักข้าเคยเรียนลูกไม้ก้นหีบมาบ้างเล็กน้อย!”

ชายร่างยักษ์มองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและเลื่อมใสรอบข้าง อดไม่ได้ที่จะเชิดหน้าขึ้นสูง

“แม่มเอ๊ย ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าเป็นใคร ในเรือนนอนรวมแห่งนี้ ข้าหนิวเอ้อร์คือหัวหน้า อย่าว่าแต่เจ้าตบะร่วงหล่นเลย ต่อให้เจ้ายังเป็นระดับหลอมปราณขั้นสาม พอมาถึงที่นี่ก็ต้องคุกเข่าให้ข้า!”

คำคุยโวนี้ฟังดูเกินจริงไปหน่อย ระดับหลอมปราณขั้นสามต่อให้ไม่เคยเรียนวิชาอาคมใด

แต่พลังปราณของขั้นสามที่ควบแน่นบนกำปั้น ก็มิใช่ลูกไม้ชาวบ้านของเขาจะต้านทานได้

“นึกไม่ถึงว่าหนิวเอ้อร์จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ โชคดีที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ไปล่วงเกินเขาไว้”

“เหลือเชื่อที่โค่นเย่เฟิงระดับหลอมปราณขั้นสามลงได้....”