กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น ตะวันโด่งขึ้นฟ้า
เมื่ออู๋หมิงและลาคัสล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเดินออกมาจากห้อง สิ่งแรกที่เห็นก็คือแม่อู๋ที่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า
“ตายจริง แม่หนู ตื่นแล้วเหรอ เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมจ๊ะ”
แม่อู๋ดึงมือของลาคัสไปกุมไว้อย่างกระตือรือร้นพลางถามไถ่ด้วยความห่วงใย
“ขอบคุณค่ะคุณน้า หลับสบายดีมากเลยค่ะ” ใบหน้านวลของลาคัสขึ้นสีแดงระเรื่อ ก้มหน้าตอบด้วยความขัดเขิน
“มา ๆๆ แม่ต้มไข่หวานไว้ให้ หิวแล้วใช่ไหม รีบมานั่งกินข้าวเช้าเร็วเข้า” แม่อู๋มองท่าทางเอียงอายของลาคัสแล้วก็ยิ้มร่า จูงมือเธอมานั่งลงข้างโต๊ะอาหาร
จากนั้นก็ลุกขึ้นไปยกชามไข่หวานใบใหญ่มาจากห้องครัว วางลงตรงหน้าของลาคัส
“ดูรูปร่างบอบบางของหนูสิ ต้องกินเยอะ ๆ หน่อยนะ”