กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่อู๋หมิงคุ้มกันซิเกลมาถึงสถานที่หลบซ่อนแห่งใหม่ ร่างอรชรงดงามร่างหนึ่งก็โผเข้ามาหา
“พี่อู๋หมิง!”
อู๋หมิงรีบยื่นมือไปรับลาคัสที่โผเข้ามากอด
“ลาคัส...” เขายังกล่าวไม่ทันจบ ก็เห็นดวงตาแดงเรื่อของลาคัส
“ฮือ... พี่อู๋หมิง ขอบคุณ...” ลาคัสซบศีรษะลงบนแผงอกของอู๋หมิง เอ่ยขอบคุณด้วยเสียงสะอื้น
“ฉันได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว ถ้าพี่มาไม่ทันเวลา ท่านพ่ออาจจะ...”
อู๋หมิงลูบเส้นผมยาวอันนุ่มลื่นราวแพรไหมของลาคัสอย่างแผ่วเบา พลางปลอบโยน
“ไม่เป็นไรแล้ว... ไม่เป็นไรแล้ว... พวกเรากลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้วไม่ใช่หรือ”