กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น อู๋หมิงบ่นพึมพำพลางเข็นรถอาหารเข้าไปในห้องพยาบาลของขุนเผิง
“อะไรกัน ทั้งที่มีเจ้าหน้าที่ตั้งเยอะ ทำไมต้องให้ฉันมาเสิร์ฟอาหารให้พวกเขาด้วย”
“อ๊ะ! เป็นคุณ!” พอเข้าประตู อู๋หมิงก็ได้ยินเสียงอุทาน
อู๋หมิงเพ่งมองจึงเห็นว่านิโคลตื่นแล้ว กำลังมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ
“ไง เจอกันอีกแล้วนะ ฮะ” อู๋หมิงลูบจมูกอย่างเก้อเขิน
“คุณ…” นิโคลมองท่าทางของอู๋หมิง คำบ่นที่เดิมอยากพูดก็ถูกกลืนกลับไป เพียงกล่าวเบา ๆ
“พวกคุณช่วยผมไว้ใช่ไหม? ขอบคุณนะ”
“หา?” อู๋หมิงได้ยินคำของนิโคลกลับยืนนิ่งอยู่กับที่